red spray

گرافیتی/ هنرمندان پتک در شهر کرج/ وحید محمدی (اسپری سرخ)

red-spray — Mon, 09 Feb 2009 18:34:18 GMT

گزارش تصویری از کنش هنرمندان پتک در شهر کرج. این آثار توسط وحید محمدی(که پیش از این با نام اسپری سرخ فعالیت داشت) در محله های مختلف شهر کرج اجرا شده است. زمان اجرا ماه بهمن است.

لينك مطلب از پتك

۱ . وبلاگ اسپري سرخ از اين پس ادامه كاري خود را متوقف مي كند

۲ . از اين پس در سايت محرك براي نوشته ها ادامه كاري خواهم داشت و در قسمت هنر هاي تجسمي با نشريه ي پتك فعاليت خواهم نمود

۳ . آدرس سايت محرک www.stir.ir

یه خبر خوب

red-spray — Sat, 10 Jan 2009 16:52:35 GMT

بعد از مدتها دوری از عرصه ی کار هنر شهری این بار می خوام برگردم اما این بار با کارهای خودم و یه سری چیز دیگه که بعداْ معلوم میشه

شاید بره شما هم جالب باشه بره خودم که هست به طور حتم

ولی ...

برای آموزش یابی ، سازمان یابی و دگرگون سازی ، باریکادهای هنر و هنر انقلابی را در هر کجا بر پا کنید

no fear

red-spray — Wed, 19 Nov 2008 14:36:40 GMT

مصاحبه با تروتسکی

red-spray — Tue, 18 Nov 2008 09:02:31 GMT

روابط خانوادگی در شوروی

مسئله به رسمیت شناختن اتحاد جماهیر شوروی امروزه موضوع بحث گسترده ای در ایالات متحده امریکا شده است . طبیعتاً ، به رسمیت شناختن دیپلماتیک بدین معنا نیست که هر یک از طرفین سیاستهای دیگری را تأیید می کند. تا به حال به رسمیت نشناختن اتحاد شوروی اساساً بنا به دلایل اخلاقی بوده است . سوالاتی که سردبیر " لیبرتی " از من پرسیده ، حول و حوش همین مسائل است .

1.آیا دولت شوروی مردم را به روبات تبدیل کرده است ؟

چرا؟ من سوال می کنم . نظریه پردازان نظام مرد سالار مثل تولستوی و راسکین ، با اعتراض اعلام کردند که تمدن ماشینی ، کشاورزان و صنعتگران آزاد را به آدم ماشینی های دل مرده ای تبدیل می کند . در دهه های اخیر این اتهام به نظام صنعتی امریکا ( تایلوریسم ، فوردیسم ) زده شده است .

احتمالاً همه ما امروزه از فریادهای اعتراض آمیز علیه دستگاه های روح فرسا در شیکاگو و دیتروید مطلع هستیم؟ پس چرا به دوره تبرزین های سنگی و خانه های گلی بر نگردیم ، و چرا دوباره به لباسهای پوستینی رو نیاوریم؟ نه ؛ ما چنین کاری نمی کنیم . در زمینه مکانیزه شدن ، اتحاد جماهیر شوروی حتی شاگرد ایالات متحده نیز نیست ـ و قصد ندارد این کار را نیمه کاره رها کند .

revolt

red-spray — Tue, 11 Nov 2008 05:43:03 GMT

پرونده جنبش مه 68

red-spray — Sun, 02 Nov 2008 16:49:58 GMT

اینجا کلیک کنید

art cult and anarchy

red-spray — Tue, 28 Oct 2008 06:24:50 GMT

تی شرت

در حاشیه ی روز جهانی کودک و هنر شهری

red-spray — Tue, 28 Oct 2008 06:14:33 GMT

لعنت به ادبيات

red-spray — Mon, 20 Oct 2008 16:44:34 GMT

اینکه من چه طور باید بنویسم را خودم تعیین می کنم ، پس می توانم از هر حرف و عملی هر برداشتی را داشته باشم ، آنقدر که می توانم حتی تحریف کنم .

تو بگو مرد ، من می گویم انسان

تو بگو پنجره ، من می گویم بمب اتم

تو بگو دو تکه ، من می گویم تکه پاره

پنجره مردی را دو تکه کرده است

و بمب اتم کودکان ، بزرگترها ، در کل نوع بشر و مدنیت را تکه پاره

سایبر جنگ افکارم را مخدوش

چرا موقع خواب موسیقی ؟

از چه می ترسی ؟

در خیابان ، کوچه ، سر کار ، تاکسی موزیک بازی می کنم

آنقدر که راننده تاکسی بگوید :

آقا این صدا گوشتو اذیت نمی کنه

و من بگویم :

هر چی که هست از صدای موتور و بوق ماشین تو بهتره

چون جرأت نمی کنم تو دلم می گم اونی که منو اذیت میکنه همونی هست که داره بچه هارو اذیت می کنه

اونی هست که باعث میشه بچه به جای تفریح بره کار کنه

در اتاق خواب هم به موسیقی گوش نمی دهم مگر خودکارم شیشه پنجره ای که مردی را دو تکه را توسط پرتاب سنگ کودکی بلغزاند

و افکار من در حقیقت خود ، جنگ و کشتار هزاران کودک و انسان بی گناه را از روی کره زمین محو کند و با سنگ بزرگتری شیشه را به روی زمین بریزد.

اینجا نابود می کنند تا زنده بمانند

red-spray — Thu, 09 Oct 2008 06:48:59 GMT

می خواهم در مورد یک نوع بیماری همه گیر و گویا مسری بنویسم ، بیماری ای که از سر ضعفِ درمان و به حتم آن به عنوان یک جرم ارتقا یافته ، این نوع بیماری اعتیاد به مخدرات است که در تمامی دنیای تحت حاکمیت بورژوازی هر آن شما را تهدید می کند همچون وبا و شاید یک مورد مشابه که همان ایدز باشد ، یعنی هم زمان با دچار شدن به آن نه تنها به درمان شما کمکی نخواهد شد بلکه با یک فرهنگ طبقاتی از جامعه ترد هم می شوید .

نوعی از این مخدرات همان تریاک است که افغانستان دموکراتیک پروامریکایی بزرگترین تولید کننده ی آن است ، سالانه بیشتر از فکر انسانی ، جوانان به آن رو می آورند و مصرف ، ولی نمی دانند برای چه مصرف کننده هستند ، خیلی ها آن را درمقابل موادی همچون کرک ، هروئین ، آیس و شیشه تفریحی سالم قلمداد می کنند ، ظاهراً یک دندان درد سطحی است که با مسکن پایان یافته ، اما تخریب از ریشه با ضربات تمرینی آغاز می شود و با تزریق مواد به نقاط حساس بدن به پایان می رسد .

بسیاری از جوانان بعد از مصرف طولانی مدت مواد مخدر رو به ترک آن می آورند که کمکی هم از جانب دوستان ، خانواده و کسانی که خود قبلاً مصرف کننده بوده اند می گیرند ولی پا در راه پر پیچ و خمی باید گذاشت ، همانقدر که که اعتیاد به مخدرات مانند یک کارگر بودن ساده است ترک آن نیز شاید همچون انقلاب راه پر پیچ و خمی دارد ، همانقدر که اعتیاد به مخدرات در این جامعه ساده است ترک آن پیچیده ، چون شما حتی بعد از ترک هم زیر ضرب فرهنگ طبقاتی حاکم بر جامعه له خواهید شد ، حتی وقتی ترک کرده باشی با هر دزدی که در محیط زندگی صورت بگیرد نگاه ها به سمت شما راست خواهد شد .

فرد معتاد را دستگیر می کنند ، زندان می برند ، شلاق می زنند ، جریمه می کنند ، ترد می کنند چون او را ارذل و اوباش خوانده اند ، نظام طبقاتی از این طریق نام گذاری بر وضعی که ساخته دست خود است سر پوش می گذارد و از مسئولیتی که در قبال این وضع بر عهده دارد شانه خالی می کند ، اراده کرده تا هر مشکل ناشی از نظم نا منظم خود را با ضربه های چکمه پوش ها جواب دهد .

زن ستیزی ای را که حاکم کرده اند با طناب دار و زجر بیکاری را با اعتیاد به مواد مخدر خاموش می کنند ، چقدر جالب است مواد مخدر را با تریلی وارد می کنند و اسم قاچاق را بر آن می نهند ، مگر کودن باشی که نفهمی مافیای مواد مخدر در نظام طبقاتی خود را لاک گرفته ، اصلاً گیریم که قاچاقچیان آن را وارد می کنند ، چگونه است مردم در حالی که می دانند مصرف آن مساوی با خانمان سوزی است به مصرف مواد مخدر گرایش پیدا می کنند ، به نظر شما نمی تواند ناشی از نبود تفریحات سالم و انسانی ، نبود کار ، جامعه فاقد احساس خوشبختی ، سطح فرهنگ پایین که همه در گرو دستگاه جامعه طبقاتی باشد ؟

در بهترین حالت این حاکمین بر دنیا مسکن را با درمان اشتباه می گیرند ، یا بهتر است بگوییم این گونه آن را به خورد مردم می دهند ، فرد معتاد را ترک می دهند ، این چیزی است که خودشان می گویند مسئله بر سر کلمه ترک است ، درمانشان در همین حد بیشتر نمی تواند پیشرفت کند و هرگز پا را از این فرا تر نخواهند گذاشت ، این جامعه را نظام طبقاتی نمی تواند در مقابل اعتیاد واکسینه کند ، جامعه ای ساخته اند بر مبنای انواع فشارهای روانی ، اگر با مواد مخدر بد بخت نشوید ، حقوق چند سال عقب افتاده ، بی مسکنی ، بی کاری ، نبود درمان رایگان و تحصیلات و ... شما را نابود خواهد کرد .

جامعه ای ساخته اند مستعد آدم کشی و اسیر اعتیاد ، چگونه از درمان آن سخن می رانند معلوم نیست ، البته درمان این ها اکثراً ضربات چکمه است ، منظورشان به طور حتم از درمان همین است

اینجا به طور مختصر وارد فاز دیگری از مسئله می شوم ، بحث ترک اعتیاد به مواد مخدر است .

اخیراً جایی درست شده به اسم n.a که افراد خواهان ترک مواد مخدر با شرکت در جلسات این کمپ و با کمک و همیاری یکدیگر اقدام به ترک می کنند اما ترک خدای استعمالی مواد مخدر و اعتیاد به خدای شنیداری ، مذهب بسیار قوی در آن ریشه دوانده ، مذهبی که خود زن ستیزی ، نظام طبقاتی و کودک آزادی و کوتاهی دست انسانها از تغییر دنیا و باوراندن جبر تغییر به دست یک نفر در تاریخ نا معلوم را دامن زده تا این فرهنگ اعتیاد به مواد مخدر هم هر آن امکان بازگشت به یک فردی را که سابقاً معتاد بوده را داشته باشد ، بزرگترین اعتراف این سیستم همان اعلام پاکی روزانه افراد است ، یعنی این که منی که امروز 68 روز اعلام پاکی دارم ، امکان این می رود که فردا روز باز هم مصرف کنم و شاید هم دیگر بازنگردم یعنی واکسینه امکان ندارد این یعنی درمان اعتیاد به صورت ریشه ای در این نظام امکان پذیر نیست ، البته من نمی خواهم منکر این حرکت رفرمیستی که به درجه ای توانسته وضع را تغییر دهد ، بشویم ، ولی خب اگر هم کمی سکت را کنار بگذاریم می بینیم که خود این افراد که در کمپ مشارکت دارند اعتراف ترک طولانی مدت در داخل n.a را ضعیف می دانند ، تقریباً 80 در صد افراد دوباره به مواد مخدر روی می آورند ( همان خدای استعمالی )

اعتیاد در نظام سرمایه داری یک جبر است همچون عصر یخبندان که انسان تنها با یک تحول در سیستم می تواند آن را از سر راه زندگی انسانی بردارد .